معرفی
دربارهی این اثر، به قلم شاهرخ الهی میخوانیم: «استاد الهی نواختن تنبور را از کودکی آغاز کرد، و در طول زندگانیاش، هیچگاه از تمرین موسیقی باز نایستاد. «در دو چیز فوت وقت برایم نشد: تنبور و سلوک معنوی». او در مورد تنبور میگفت: «ارتباط قلبی مهم است نه نفس موسیقی یا ساز، " او" مهم است.» بدینترتیب موسیقی استاد الهی علاوه بر کیفیت زیباییشناختی و هنریاش، بیش از همه وسیلهای است برای توجه به خالق، و به ارتعاش درآوردن روح تا روح را به مسیر کمال ترغیب کند.
این سیدی جدید، بر آن است تا مسئلهی اصلی این راه را یادآوری کند: فنای دنیا، و بقای آخرت. «سعادت آن است که آنچه مایهی نیکبختی در آخرت است داشته باشد […] آنچه در دنیا است همه در گذرند، سعادت باید ابدی باشد.» این سیدی، از قطعهای به قطعهی دیگر، یادآوری میکند که تمامی این دنیا، در واقع فناپذیر است و سعادت ابدی فقط در جوار خالق، در کنار یکتا، به دست میآید. استاد الهی میافزاید: «زندگانی ما در این دنیا، مثل شخصی است که شبی را در مهمانخانهای عالی یا کاروانسرایی محقر میگذراند […] در هر دو صورت مهمان یک شب است، و بقیهی عمر را در خانهای صرف خواهد کرد که بهترست از الان آن را آماده سازد.»
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.