معرفی
بخش همنوازی تار و تمبک شامل پنج قسمت است که مدگردیهای آن براساس امکانات بالقوهی دستگاه نواست. در دستگاه نوا چند نقطهی تأکید (شاهد) وجود دارد که هرکدام از این نقاط توسط گوشههای معینی از این دستگاه معرفی می شوند. مثلاً در نیشابورک نت شاهد، درجهی سوم و در گوشهی نهفت، شاهد درجهی پنجم است. هرکدام از این تغییرات فضای خاص خود را میسازد و میتوان، با اندکی تغییر در بعضی درجات مد، فضاهای مدال جدیدی خلق کرد.
علاوه بر مدهای موجود در دستگاه نوا، مدهای دیگری مانند بیات ترک و کردبیات نیز در سیر گردش مدها گنجانده شده و برای تثبیت بیشتر فضاها تار به گونهای کوک شده که واخوانها نقش مؤثری در این زمینه داشته باشند و بتوان چند نت شاهد را به صورت همزمان داشت.
از حیث آهنگسازی، قطعات با الهام از پایههای ملودیک و ریتمیک موجود در تارنوازی کلاسیک ایرانی ساخته شده است. البته تکنیکهای دیگری نیز (به ویژه در قطعات ضربی) به کاررفته، مانند چندصداییهایی که معمولاً در تکنوازی کلاسیک تار کمتر دیده میشود.
تمبک به عنوان ساز همراه، علاوه بر حفظ ریتم، در ایجاد فضای «فانتزی» بسیار مؤثر بوده و نوازنده از تمامی امکانات این ساز به خوبی استفاده کرده تا بتواند در عین همراهی با تار فضای مستقل خود را داشته باشد.
بخش تکنوازی سهتار شامل سه قسمتِ مستقل است که، در عین حال، میتوان میان آنها شاهد نوعی پیوستگی بود. بیراه نیست اگر بگوییم این قطعات مروری است بر سهتارنوازیِ متأخر، اما نوازنده کوشیده است، دست آخر، نگاه خود را از این طریق نمایان سازد. قسمت اول با درآمد ابوعطا آغاز میشود. پس از آن، میرسیم به قطعهای ضربی که با الهام از شعری از ه.ا.سایه و شیوهی نوازندگی زندهیاد محمدرضا لطفی طرح ریزی و اجرا شده است.
قسمت دوم حول گوشهی حجاز ابوعطا گردش میکند و پس از آن گریزی به مقام حسینیِ موسیقی عربی زده میشود. مقام حسینی از لحاظ ترکیب فواصل و نت شاهد به حجاز ابوعطا و گوشهی حسینی در شور شباهت دارد. بر این اساس، قطعهای ضربی اجرا میشود که برگرفته از یک موشح قدیمیِ عربی در مقام حسینی است.
قسمت سوم با گوشهی اوج آغاز و وارد فضای مایهی شور میشود. قطعهی ضربی این بخش که در ابتدا برای تار ساخته شده بود اکنون، با اندکی تغییر در مضرابگذاریها، با تکنیک مناسبِ سهتار اجرا میشود.
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.